başlıksız

bu sabah pek güzel başlamıştı ancak şimdi aynı hoşlukla devam etmiyor.

Erk normalde yani İpek gelene kadar gayet akıllı mantıklı uyumlu bir çocuktu. pek öyle sorun yaşamazdık ne okulunda ne de evde. ama şimdi içinde bir canavar saklıymışta daha yeni ortaya çıkmış gibi. okulda her gün bir vukuat evde ayrı vukuat sürekli memnuniyetsiz, sürekli şikayçi, sürekli mızmız ve ağlamaklı, hep keşke diyen bir çocuk oldu.

evde dünya kadar oyuncak var hiçbirinin yüzüne bakmıyor sadece aldırmak istiyor o kadar. ama eve bir çocuk gelip oyuncaklara ilgi gösterince hepsi kıymetli oluyor. asla ve asla tek başına oyun oynamıyor. hep yanında biri olsun istiyor. e tamam ben maksimum yanında olup onunla oynamaya çalışıyorum ama o zaman bile bir şey bulup sorun çıkarıyor. geçen gün ipek i emzirirken onunla da bil bakalım kim mi ne öyle bi oyun oynuyorduk ben kazanınca elindekini kızıp bir fırlattı ipek in kafasına geldi. evet üzüldü sonra ama ben kahroldum. ona hiç bişey demedim. artık babasını da takmıyor. öyle cevaplar veriyor ki şeytan diyor çak ağzının ortasına sussun.

okul zaten başladığı günden beri sorun. 2 yaşından beri özel kreşlere anaokulularına gidiyordu bu sene ise mahalledeki ilkokulun ana sınıfına verdik. daha ilk gün şikayet olurmu yaw oldu valla. ilk gün. evet maalesef seviye farkı da var burada pek bişey öğrenemiyor. buradaki çocukların bir kısmı hiç ellerine makas almamışlar. hiç kalem tutmamışlar falan. argo da var. bir de sınıf dolsun diye aldıkları 4 yaşındaki çocuklar falan yani hiç bişey öğrenmeden gidip geliyor. ben evde takviye yapıyorum diye öğrendiklerini çok önemsemiyorum. arkadaş edinsin istiyorum ama yok. ortalığı karıştırıp geliyor. hatta bazen arkadaşları yetmiyor öğretmenine kafa tutuyor. onu beğenmiyor.

öğretmeni de çok anlayamadım aslında. Erk kadar okula gitmiş başka çocuk yok sınıfta. Erk son 2 yıl ingilizce gördüğü için birazcık bişeyler biliyor. okulda ilk gün yes dedi diye kızmış öğretmeni ben ingilizce bilmiyorum Türkçe konuş benimle demiş. o günden beri Erk öğretmeninden pek hoşlanmıyor. onun bilgisini yeterli görmüyor. sınıf arkadaşlarının söz dinlememesini bile Erk kendine dert ediniyor ve onları düzgün davranmaya zorluyor. o çocuklarda haklı olarak kendilerine karışılmasını istemediklerinden kavga çıkıyor.
bugün çocuğun biri ağzını burnu kırarım senin demiş Erke ve Erk daha çocuk lafını bitiremeden çocuğun burnuna indirmiş. bahanesi hazır nasıl öyle dermiş. öfffff.

ne yapmam nasıl davranmam gerektiği konusunda hiç fikrim yok. bu öyle okumakla falan da olmuyor. teorik tamam da pratik zayıf işte. zaten hamilelik doğum emzirme uykusuzluk derken beynim anca %30 kapasiteyle çalışıyor. yetemiyorum ve göremiyorum. dışarıdan bakıp sorunun nerde olduğunu kardeşini çok kıskandığı için mi böyle olduğunu yoksa okulu sevmediğinden mi bukadar agresifleştiğini çözemiyorum. ya da ben mi yanlış davranıyorum yanlış yönlendiriyorum bilemiyorum.

bugün cezalı. televizyon ve wii yok. yol boyunca konuştuk dünkü kudurukluğuna evi terk etme arzusuna ve akşam yatmıycam krizine bugünkü vukuatlar eklenince böyle oldu. ipek de uyuyor. ev çoook sessiz. bense bu sessizliği bozup bağıra bağıra ağlamak istiyorum.