İpek’im gelirken

07 ağustosta. daha 37+5 iken dr a kontrole gittim. Hem de tek başıma ve otobüsle. O kadar eminim ki daha çok vakit olduğuna :) doğum çantam bile tam hazır değil. bebek için o gün çıkıp eksik birkaç şey almayı planlıyorum. Bebek şekerlerinin siparişini yeni vermiş adamım onlar da alınacak. Doğum fotoğrafçısı ile görüşülecek. yani çok işim var o cumartesi. Ama tabii ki öncelik kontrolde. Anneme ‘’sen Erk’le evde kal hastanede sıkılmasın çocuk. Ben gelince çıkarız’’ dedim tamam dedi. Adamım da beni annemlerle gideceğim sanıyor. İşteyken aklı bende kalmasın diye söylemedim.
neyse.
Gittim hastaneye. dr beni nst ye aldı. bebeğin kalp atışları 120lerde. baktı beğenmedi. ultrasonla baktı ve ‘’git şekerli bir şeyler ye tekrar gel, bakalım’’ dedi. Bende booool çikolata soslu bir kek yedim ve tekrar nst ye girdim. değişiklik yok. zorla uyandırıyorlar 130 ları görüyor sonra hooop 120 ve altına düşüyor. korktum. dr um ''riske atamayız alıyoruz bebeği'' dedi. bu arada saat 13:30 civarı. Ben şaşkınlıktan tamam bile diyemedim. Bakıyorum saf saf. anestezi uzmanını aradı. kek yediğim için beklemek gerektiğini söylemiş. saat 17:00 de anlaştılar. dr bana 15:00 de hastanede ol dedi.
çıktım hastaneden ve birden ağlamaya başladım. Nasıl ağlıyorum anlatamam. Hem çok erken diye korkuyorum. hem ‘’bu bebeği de oğlum kadar sevebilecek miyim’’ diye korkuyorum. Kist alınırken sorun çıkar mı diye korkuyorum. Ya kötü huyluysa diye korkuyorum. korktum işte o an her şeyden. :)
adamımı aradım ve annemi. Ben o kadar ağlayınca adamım bebekte bir sorun var sanmış. Öyle ağlıyorum yani. Yaklaşık yarım saat sonra gelebildi ancak ve eve gittik. oğlum kardeşi gelecek diye çok mutluydu. Hazırlandık ve 15:30 da anca hastaneye gidebildik.
yatışımız yapıldı. tekrar nst çekildi. Bir sürü evrak imzaladım. kan alındı falan sonra 17:00 de beni almaya geldiler. oğlum arkamdan ‘’bende gelicem’’ diye ağladı. işte o an çok kötüydü. onu bırakmak çok zordu. neyse Allahtan koşup asansöre gelmişler ve ameliyathanenin kapısında güzelce öpüşüp konuşup ayrıldık. Adamım annem ve canım oğlum orada, kapıda kaldılar ben içeri girdim.
drumla epidural olacağımı konuşmuştuk ancak spinal epidural yapıldı. açıkçası spinali hiiiiç sevmedim. epidural çok rahat ancak spinalde belden aşağısını hiç hissetmiyorsunuz. Felç gibi. Kötü bir his. Ama tabi doğum çok kolay. hiç duymadan doğuyor da o hissizlik bana kötü geldi. neyse. ameliyathane çok kalabalıktı. önce dezenfekte ettiler belimi. sonra uyuşturucu küçük bir iğne sonra spinal iğnesi ve epiduralin kateteri takıldı. tabi bu işlemler çok yavaş yapıldığı için biraz uzun sürüyor. sonra dr um ''şimdi seni yan yatıracağız ve sonrasında herşey hızlanacak merak etme'' dedi. gerçektende öyle oldu. herkes koşturmaya başladı. önce benim görüş alanımı kapattılar. spinal anestezi hemen uyuşturuyor. sondam takıldı. Hiç bir şey hissetmedim tabi. sonra sildiler, üstümü örttüler. Dr başıma geldi. ben eşim gelecekti dedim. arkanda oturuyo dediler. ???? adamım gelmiş oturmuş ama bana ‘’geldim’’ demeyi unutmuş. benden daha çok heyecanlıydı. :)))) neyse akıl etti de elimi tuttu bana bişeyler anlat dedim. o daha cevap veremeden göğsümün altından bastırdıklarını hissettim ve eşime dönüp ''geliyor bebek'' dedim ve......
canım kızım ağlamaya başladı.
huzur budur :)
hemen çocuk dr u ve bebek hemşiresi kızımı aldılar. ben sürekli nefes alıyormu iyimi iyimi diye sorup duruyrdum. ÇOK ŞÜKÜR. herşeyi çok iyi. getirip göğsüme yatırdılar. ohhhh.
eşimi ve bebeği alıp götürdüler. sonrasını çok net hatırlamıyorum çünkü ben çok heyecanlıydım ve sakinleştirici yapmalarını istedim. 10 veya 15 dk kadar beni uyuttular sanırım. kızım 17:34 de doğdu benim ameliyatım 17:55 de bitmişti. Çok güzel bir kızım ve iyi huylu bir kistim olmuştu.
ameliyathaneye odadaki yatağım ile getirmişlerdi. ameliyat masasından beni gene yatağıma alıp yukarı odama çıkardılar. ben odaya geldiğimde kızım henüz gelmemişti. çok korktum. sorun var sandım ki çok şükür yokmuş bir şey. anne gelmeden getirmiyorlarmış. ben kızım kızım deyince hemen getirdiler. oğluşuma önce ayaklarını gösterdiler. kıskanmasın diye öyle yapılırmış. sonra getirip kucağıma verdiler ve emzirmeye başladım. oğlumda yanıma gelmek istedi. ben ortada kızım bir kolumda oğlum diğer yanımda çok güzeldi. ÇOK ŞÜKÜR.
ayaklarımdaki uyuşuklu birkaç saat sonra geçmeye başladı. gece 00:15 de ayağa kalktım. sonra sık sık kalktım. ağrım olmadı genel olarak. ancak pazar günü 3 kez sağ omzumda çok şiddetli sancım oldu. omuz ne alaka ama gaz oraya vurabiliyormuş. jel sürdüler. ayaklarıma sıcak su torbası koydular. bu spinalin etkisi. çünkü barsaklar bile uyuşuyor. Çaresi kayısı kompostosu. hastane bir sürahi getirdi hepsini içtim. :)))) rutin olarak veriyorlarmış. gaz çıktıktan sonra her şey çok kolay.

bizim canımız İPEK DENİZ b.rsa ac.b.dem hastanesinde 07 ağustos tarihinde 3424gr 49 cm ve oğlumun minyatür bir kopyası olarak dünyaya geldi.

HOŞGELDİ :))))

Not 1 : kordon kanını bağışladık. inşallah ihtiyacı olan bir çocuk hayata döner.
Not 2: ‘’bu bebeği de oğlum kadar sevebilecek miyim’’ ne komik bir düşünceymiş.