iki çocuklu

Erk doğduğunda gayet sakin bir çocuktu ancak ben hiç sakin değildim. İlk defa süt içerken tıkandığında ‘’koşun nefes alamıyor’’ diye bağırıp ters çevirmiştim 3 günlük bebeği. Manyak olduğumu anladı herhalde bir daha tıkanmadı garibim. Göbek bakımını yaparken ellerim titriyordu. Günde en az 2 defa evi süpürüyordum. Tüm eşyalarının tersini bile ütülüyordum. İlk 2 ay çok yakınlar hariç kimsenin kucağına vermedim. Babası bile kucağına aldığında içim gidiyordu. Sokağa çıkarken yüzünü örtüyordum. Yıkamak ve tırnak kesmek benim için kabustu. çok korkuyordum 'ya canını yakarsam' diye. Hep endişem vardı. Her şey dakik olmalıydı. Çok titiz ve çok dikkatliydim. İlk 2 ay çok önemliydi. Dr kontrolleri en ağır sınavdı. Sanki adam her an ‘nasıl bebek bakmak bu becerememişsiniz’ diyecekmiş gibi diken üzerinde duruyordum. Ama bu kulağına işemesine engel olamadı :) . nefes alabiliyor mu, ya kusarsa, ya duymazsam ağladığını, acaba sütüm yetiyor mu, sütün kalitesi iyimi gibi endişeler 7/24 benimle yaşıyordu. Bir an bile yalnız bırakmıyordum. Şaka değil. neyse çok yoğun ve yorucu günlerdi. Sahi bir de her fırsat bulduğumda ağlıyordum. Loğusalık bunalımım da tavandı. Ellerine bakıp bakıp ne kadar güzeller diye bile ağlıyordum.Canım oğlum. O benim en şirin öğretmenim. Çok şey öğretti bana ve öğretiyor hala.

Şimdi

İpek daha rahat büyüyor. Biraz bilerek birazda mecburen. Günler korkuyla değil keyifle geçiyor. Canım kızım günde en az 1 kez tıkanıyor ama ben onu ters çevirmiyorum. Bazen evi süpüremediğim gün bile olabiliyor, delirmiyorum. Onu o kadar koruyamıyorum aman mikrop kapmasın diye. Her an her dakika başında olamıyorum. Bunalamıyorum hatta ve ağlayamıyorum.

çünkü

evde bir Abi var.

Canım kardeşim deyip şapır şupur öpüyor, sarılıyor, kucağına almak istiyor, elini tutuyor. Dur yapma diyemiyorum demiyorum. Tüm vaktimi İpekle geçiremiyorum. Hatta o emerken Erk ile wii bile oynuyoruz. Tırnaklarını rahatlıkla kesiyorum. Tek başıma yıkayabiliyorum (ancak bu hala çok kolay değil). karnı tok altı temiz ve gazı çıkmışsa mıkırdansa bile (içim eriyerek) yatağına bırakıp Erk ile ilgileniyorum.

Tabi abinin okulda olduğu saatler de var. Ve biz kızımla o saatlerde aşk yaşıyoruz. Kucağımdan hiiiç indirmiyorum. Öpüyorum kokluyorum. Zamanı durdurmak istiyorum.

Keyifle akıyor şimdi günler. Başka çocuk doğurmak gibi bir niyetim de olmadığı için, bu günlerin geri gelmeyeceğini bildiğim için her ‘’an’’ı biriktirmeye çalışıyorum.

Artık iki çocukluyum ve onları çok seviyorum.