yemek ve ben.

Yemekle aram oldum olası iyi değildir. 4900 gr olarak doğan ben hamile kalana kadar o kilonun sununa bir 0 ekleyemedim. Çok seçici ve çok tembelim. Biri yapsın, güzel yapsın ben yiyeyim.  Yani yeter ki ben yapmayayım.

Neler denedim şu yemek yapma olayını eğlenceli hale getirebilmek için ama yok, olmadı olamadı. Yıllardır inatla, ısrarla aldığım yemek dergileri,  değişik  yemek kitapları, yemek programları  ve şimdi de yemek blogları. Yok gene tık yok.  Bir dostumun tavsiyesiyle julie ve julia yı izledim gene bişey yok.  Beni koşa koşa mutfağa gönderecek bir yöntem yok.  Yemek kitaplarını roman gibi okuyorum. Hele şu ara elimde iki yeni kitap var pek seviyorum onları hiç elimden bırakmak istemiyorum. Bende becerebilmek istiyorum ama olmuyor işte ne yapayım. kitaplar mükemmel bende iş yok :P

Sanki yemeği tencere kendi kendine pişiriyormuş gibi  tencereler tavalar otomatik pişiriciler falan aldım ama ıııh olmuyor. Beni mutfağa çekmeye yetmiyor.  Ama en azından daha az vakit geçirmemi sağladıkları için gene de haklarını yemeyeyim.  Hele pişirince ötenleri  on gram daha fazla seviyorum  çünkü  şu ara %30 kapasiteyle çalışan hafızam sayesinde  çook  güzel yemek yakıyorum : ) 

Yemek yapıyorum tabi mecburen ama öyle ‘’hııımmm acaba bugün değişik ne yapsam. Bu yemeği nasıl tatlandırsam, daha hoş yapsam’’ falan yok. Yemeklerim gayet uyduruk, pratik, sönük.

Salatalarım ve sosları hoş gerisi boş : ( 

Ama tatlılar

Ah o tatlılar....

Ben tüm gün tatlı, pasta, kek, kurabiye falan pişirebilirim. O zaman hiiiiiç canım sıkılmıyor. O zaman hiç öfleyip pöflemiyorum.  Ne kadar zahmetli olursa olsun denemekten çekinmiyorum. Biliyorum ki kimse yemezse ben yerim  : ) ama güzel de oluyor.  Yaptığım şey hiç ertesi güne kalmıyor. Tatlılarla pek mesudum.

Tez zamanda karnıyarık kapsülleri, pilav tabletleri,  etli nohut hapları çıksın istiyorum.

Damak tadı mı?

E tatlılar var ya.